Poesis sæpe dicitur ars pulchrarum dicendarum aut pulchris verbis fabularum narrandarum. Etiam non pauci dicunt poesin esse modum se exprimendi.
De multis scribunt poetæ carmina sua: de amore morteque, de vire, bello litterisque... Omnia quæ animas nostras evigilat poesis putantur, e parvis rebus ut osculis ad magnas et egregias res ut victoriam populorum de tyrannis.
Poetæ ipsi cogitabant, dum scribebant, de poesi, et sic multa testimonia habemus ex iis, ut hoc egregii poetæ hispani Gustavi Bécquer.
Quid —ais— poesis est?
—dum in pupilla mea tuam figis cæruleam.
Quid poesis est? Esne tu quæ mihi hoc quærit?
Poesis... es tu!
Valde amo hunc poetam quia semper res parvas in maiores vertit. Sæpe res humanas sublimat, ut mulierem huius carminis, quam poesin ipsam putat; sed non solum hoc modo vertit mundum Bécquer, sed etiam res quæ in mente esse dicitur humanas facit, ut in hoc exemplo videbimus:
Invisi atomi aeris
circum me palpitant et se flammant,
cælum in aureos radios secatur,
terra strenua turbatur;
in ondis armoniæ volantes audio
osculorum fragores et alarum motus;
palpebræ se claudunt meæ… quid est?
Amor, transiens.Amor putatur res physica, quam sentire possumus.
Vt bene nobis monstrat poeta romanticus, de amore loqui possumus in poesi; sed videbimus exempla in quibus de multis aliis scripsere poetæ antiquitatis et ii nostrorum temporum.
Lux æterna luceat ei, Domine,
Regina Hispanica Sophia testudines heri in Canariis Insulis liberavit ad circumiectam optime naturam praemuniendam. Tute Achilles ipse illi bene munere posset ut ne fidere talis animalibus, quae placide currendo vincunt -sicut Zeno Eleates scripsit in paradoxo suo. Plerumque testudines ducentos per annos vivere possunt, homini solum circa octoginta licet. Quis ergo fovere aliquem deberet? Procul dubio etiam regina multa doceretur a testudine: testudinis incubatione necesse est sol fulgens, etiam reginae feriis, sive multo imperat animal pullos suos. Vae, timeo testudines et reginas ferentes
Die veneris hoc in Salmanticae Vniuersitatem procedam, et ibi maneam cum duobus amicis.
Hodie anniversarium amici C. I. Caesaris, scriptoris huius blogi, mago cum gaudio nobis delectat. Qua de causa omnes optime illi dicimus:
De multis scribunt poetæ carmina sua: de amore morteque, de vire, bello litterisque... Omnia quæ animas nostras evigilat poesis putantur, e parvis rebus ut osculis ad magnas et egregias res ut victoriam populorum de tyrannis.
Invisi atomi aeris
Quam infelix nuntius ad me advenit! Vt iam dixi in articulo meo antiquo: gaudete antiquitates, nam technologia nobis nuntios nimis celeriter apportat! Iter quod in Rumaniam cum amico facere volebam... non incipet. Nuntio electronice a Rumania mihi dicitur iter procrastinandum esse.
«Sic dixit Zaratustra», liber Federici Nietzsche quem nunc lego et quem ualde amo est. Non post multum tempus eum lego, sed philosophiam huius philosophi iam didici ad examinationes meas bene faciendas, ergo omnia qua legi bene intellexi (cum hoc dicere non esset frequens mihi, felicissimus sum!).